سال نو مبارک.عجیب است نه؟ ریستن در دو قرن!نمیدانم شاید هم صفات و لقب های بیهوده ای ست که خودمان به سال های زندگی مان میدهیم تا توهم مهم بودن داشته باشیم.مدام با خودم فکرمیکنم چه تغییری کرده ام امروزم با دیروزم چه تفاوتی دارد ولی هیچ چیز قابل توجهی پیدا نمیکنم. میدانم که نباید منتظر رسیدن آن روز باشم

تصمیم جدی گرفته ام که نویسندگی را دوباره شروع کنم ، به گمانم وقتی مینویسم آدم دیگری میشوم ، مهربان تر و آرام تر ، با دقت بیشتر به جزییات ، کوچک ترین چیزها به فکر فرو میبردم و داستانی تازه در ذهنم شکل میگیرد ؛ البته این روزها نمیتوانم آنقدر که باید برایش وقت بگذارم چون درگیر خودم هستم! بله این روزها

این روزها روزهای عجیب و غریبیهامیدوارم آخرش به یه مسیر خوب منتهی باشهدارم کم کم میخونم برای ورود به دانشگاهاره یک سال موندم تا بخونمامیدوارم امسال مثل پارسال نباشه و مفید باشهاین کار ناتموم رو باید تموم کنم و به نقطه پایان بذارم آخرش.راستی!دوماه پیش ۱۹سالم شد.باورم نمیشه((((:۱۹سالگی چه دوری و چه